Ik heb de presentatie van de Tour de France bijgewoond, dus dat hoeft niet

Ik snap het. De Tour de France staat op het punt te beginnen, en dat betekent dat je aandacht te allen tijde in een tiental verschillende richtingen zal worden getrokken. Er zullen artikelen zijn om te lezen, podcasts om naar te luisteren, foto’s om naar te kijken, live verslaggeving om naar te kijken. Dus ik heb er een genomen voor het team hier. Ik heb twee uur van mijn leven besteed dat ik niet meer terug krijg om de presentatie van de Tour de France-ploegen van begin tot eind te bekijken. Wat leuk begon, maar daar niet eindigde.

Nu, het had niet zo hoeven zijn. Grand Tour-ploegpresentaties kunnen bevredigend gek zijn, zoals we dit jaar tijdens de Giro d’Italia hebben geleerd. Maar de Tour de France is een meer gepolijste aangelegenheid, dus – nogmaals – ik begrijp het. Ik krijg de wens om een ​​zo breed mogelijk publiek aan te spreken door zo generiek mogelijk te zijn. Maar ik hoef er niet blij mee te zijn.

Generieke opname

Dit jaar gaat het doek open in Kopenhagen – je kent de sfeer, fietsen en Denen overal. Onze gastheren zijn Stine Bjerre Mortensen (een Deense sportjournalist die gespecialiseerd is in handbal) en Dennis Ritter (een andere Deense sportjournalist, die verslag doet van wielrennen, vechtsporten, handbal en voetbal en tegelijkertijd extreem lang is). Stine draagt ​​een lieflijk lila jurkje. Dennis is keurig gekleed in een bosgroen driedelig pak. Beiden lijken me het soort mensen naar wie je zou willen luisteren als ze over handbal praten terwijl je op een luie zondagmiddag een sixpack Carlsbergs zinkt. Tot zover goed.

Ons podium is Tivoli Gardens, het op twee na oudste pretpark ter wereld. Het is in 1943 door nazi’s afgebrand maar het ziet er nu heel mooi uit. Uit persoonlijke ervaring – hoewel helaas niet dit jaar – kan ik melden dat het dicht bij het centraal station ligt en op een korte maar wankele wandeling van een brouwerij die uitstekende Amerikaanse barbecues houdt.

In het begin wordt er weinig gerommeld en Trek-Segafredo – “een Amerikaans team met een Deense twist” – is als eerste aan de beurt. Mads Pedersen leidt hen het podium op. Ze hebben een nieuwe uitrusting voor de Tour die ik niet waardeer, maar Toms Skujiņš heeft een gewaagd nieuw kapsel en Mads ziet er altijd zo vriendelijk uit en het publiek wil dat hij de eerste gele trui van de race wint. Gesteund door hun energie, doe ik dat ook.

We kwamen uit op een videopakket met foto’s van het Deense straatleven, meestal met een fietsthema. Er zijn veel bakfietsen, veel knappe mensen op vintage fietsen en een bevallende vrouw op weg naar het ziekenhuis in een bakfiets. De camera blijft ook hangen op een fietsloos wiel dat aan een reling is geketend, wat verrassend eerlijk is.

Op dat moment botsen leven en dood, tragedie en hoop op een betere toekomst en net wanneer je iets gaat voelen, is het tijd voor B&B Hotels – KTM om binnen te rollen en is het moment voorbij. Ritter vertelt Franck Bonnamour, met een merkwaardige melancholie, dat “ze van je houden”.

Sommige teams krijgen een interview, andere niet. Movistar valt in de laatste categorie en Enric Mas ziet er goed uit. Cofidis wordt geleid door Guillaume Martin, die “honger heeft naar meer” [ed. blood, souls, darkness]en heeft sinds de Giro een knipbeurt gehad.

Alpecin-Fenix ​​is ​​nu Alpecin-Deceuninck en zij volgen. Mathieu van der Poel geeft een smaakvol interview, zij het een beetje saai, maar het enige waar het mij om gaat is dat Guillaume Van Keirsbulck erbij is. De laatste keer dat ik bij hem incheckte, gaf hij een vloekend interview over zijn hond die net was overleden en zijn nieuwe Pommeren, meneer Stilly, die heel kort daarna werd onthuld als Missen Stilly, wat een boeiende tijd moet zijn geweest in het huishouden van Van Keirsbulck.

Guillaume Van Keirsbulck volgt een medewielrenner. (Foto door MARCO BERTORELLO/AFP via Getty Images)

Dat is moeilijk te volgen, maar BikeExchange-Jayco slaagt erin om de inzet te verhogen – want hoewel ze Australisch zijn, is de kroonprinses Mary van Denemarken dat ook.

Michael Matthews probeert tevergeefs de microfoon over te dragen aan de vriendelijke lokale Chris Juul Jensen. Vervolgens hecht hij Chris aan het hoofd door te zeggen dat hij “me nooit heeft verteld dat Denemarken zo mooi was met zoveel mensen”, wat volgens mij niet klinkt als iets dat spontaan ter sprake zou komen in een gesprek met een teamgenoot. Het publiek verliest hoe dan ook absoluut zijn stront, en Host Dennis merkt terecht op dat niemand luistert naar wat ze zeggen.

Een brutale charmeur

EF Education-EasyPost draagt ​​krokodillen en een nieuwe outfit en Magnus Cort Nielsen is de blondste man in het wielrennen, dus dat is nogal een entree, maar mijn enthousiasme voor de taak is op dit punt begonnen te vervagen. Gelukkig zijn we dicht bij het eerste intermezzo – we moeten alleen nog door een raadselachtig Peter Sagan-interview, Bora-Hansgrohe’s nieuwe kit en Marco Haller’s stuurmo.

Tour de France-baas Christian Prudhomme en de burgemeester van Kopenhagen, Sophie Hæstorp Andersen, hebben de taak om dit zinkende schip weer recht te krijgen. Andersen is een fietsliefhebber en zegt “waarom één fiets als je er drie kunt hebben?”, wat een slimme uitspraak is voor een publiek van mensen die een groot deel van hun leven besteden aan het rechtvaardigen van fietsaankopen. Gastheer Stine vist naar een compliment over hoe goed de teampresentatie is, en Christian Prudhomme zegt dat zijn nummer 1 ding over Denemarken is ‘hygge’. Het publiek kan hun geluk niet op.

Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux heeft geen Denen om de buzz op gang te houden, maar wel een Alexander Kristoff. De hengst zegt dat hij het interview in het Noors wil afnemen voor de LOL’s, voordat hij verder gaat met een generiek interview in het Engels. Een van zijn teamgenoten gooit zijn hoed in de menigte (de zijne, niet die van Alexander Kristoff. Alexander Kristoff zou niet aan boord zijn met zulke jeugdige grappen).

DSM zorgt voor een welkome chaos in de procedure door in de verkeerde volgorde te gaan staan, wat leidt tot een hectisch gebaar van John Degenkolb. Zeer aardige Fransman Romain Bardet kan een van de vragen van Dennis niet horen, maar ad libs over hoe mythisch Alpe d’Huez is, wat classy as hell is.

Chaos.

Astana-Qazaqstan en Arkéa Samsic zijn de volgende, keurig samenvallend met het punt waarop ik het snelst vervaag. De gastheren worden nerveus over hoe lang het allemaal aansleept – en eerlijk gezegd, het is nu ongeveer een week – en beginnen de geïnterviewden na één vraag af te sluiten.

Bahrain Victorious snapt dat niet eens – Stine zegt botweg tegen de renners: “Geniet alsjeblieft van de Tour de France, want helaas kun je niet meer tijd op het podium doorbrengen.” Het is brutaal. Ik hou ervan.

Als je dit op Eurosport kijkt – wat ik voor alle duidelijkheid niet aanraad – krijg je drie minuten slappe pop van een band (geen kerel) genaamd Lukas Graham. De zanger van de band wordt ook wel Lukas genoemd en werd geboren in de anarchistische gemeenschap van Christiania. Er is precies 0% van die kinderlijke scherpte zichtbaar.

Lukas gooit constant de microfoon in het rond. Zoals, de hele tijd.

De ASO-feed heeft slechts drie minuten van dit bericht, dat ongeveer net zo interessant is:

We strijden voort.

Vanaf hier zijn de hoogtepunten minder en verder tussenin, maar omvatten:

-Ben O’Connor (AG2R Citroën) is een absolute charmeur, ook al wordt gastheer Dennis een beetje pissig omdat hij over hem praat

-Andreas Kron (Lotto Soudal) maakt een grappige grap over hoe ze de bijna 40-jarige Philippe Gilbert “moeten helpen” met alle technologie”

-De eerder genoemde seniele wielrenner die Caleb Ewan een “raketzak” noemt.

Ook AG2R maakte selfies.

Israel Premier Tech maakt een grote entree met zijn nieuwe kit, die wordt versterkt door de opwinding van het publiek over A) Jakob Fuglsang en B) Chris Froome. Froome speelt gratis voor het thuispubliek en zet ze op weg in een meeslepend voetbalgezang dat zo luid is dat Jakey Birdsong de vragen die de gastheren voor hem hebben niet kan horen.

QuickStep-Alpha Vinyl domineerde de krantenkoppen in de aanloop naar de Grand Départ. De lokale gastheren doen heel weinig om de interne harmonie van het team te verbeteren door een reeks Mark Cavendish-clips af te spelen tijdens het interview met Fabio Jakobsen.

Het team heeft echter ook de grote lokale held Kasper Asgreen op het roster, dus niemand in de menigte lijkt te verontrust door die specifieke faux pas.

Ineos Grenadiers zijn de volgende. Filippo Ganna is extreem Italiaans en maakt handgebaren in overeenstemming met dat feit. Naast hem staat Daniel Martínez, die een onberispelijk getrimde sik heeft waardoor hij eruitziet als een straatgoochelaar.

Mijn persoonlijke voorkeur voor een teampresentatie – eigenlijk voor de meeste dingen – zou zijn dat het zo dicht mogelijk bij een halftime-show van het Eurovisie Songfestival zou zijn, maar de producers van de Deense tv zijn alleen bereid om zo ver te gaan als een enkele outfitwisseling voor Dennis, die nu een geel pak draagt.

Het is niet genoeg. Ik ga op zoek naar spanning op de achtergrond – de Denen die te veel plezier hebben gehad, de Denen die niet genoeg hebben gehad. Een toevallige waarneming van een neonbord voor een burgerrestaurant genaamd Gasoline Grill doet me Google-recensies doorzoeken [average score 2.9 stars, typical sample: “Bit into cold burger and was very pink in middle.”]

Zo onsmakelijk als een koude roze burger die op benzine is gekookt, maakt Jumbo-Visma het af met een nieuwe trui. Dat is eigenlijk jammer, want voor de rest leveren ze een publiekstrekker op. De schouders van Steven Kruijswijk zijn bevredigend enorm, Wout van Aert maakt een grapje over het winnen van alle drie de etappes in Denemarken en Jonas Vingegaard huilt patriottische tranen terwijl het publiek zijn naam brult.

Er is maar één manier om dat te overtreffen, en dat is UAE Team Emirates, met niet alleen Tadej Pogačar, maar ook een Deense teamgenoot in Mikkel Bjerg. Pogačar wil het gele pak van de gastheer voor zichzelf en beweert dat Mikkel Bjerg hem heeft verteld dat ze in Denemarken “geen hellingen hebben en ze houden ook van aardappelen”. Dat zet het publiek weer op scherp – er klinkt een luidruchtige meezinger op die riff van Seven Nation Army by the White Stripes – en dan is eindelijk, gelukkig, de teampresentatie ten einde.

Dennis en Stine, opgelucht dat ze de overloop hebben vastgezet.

Tot slot:

22 ploegen! Zoveel fietsers! Lachen en tranen! Een echt deprimerende manier om twee uur van je donderdagmiddag door te brengen!

Score: 2,9 sterren, beetje roze in het midden, niet genoeg kruiden.

CreditSource link

We will be happy to hear your thoughts

Leave a reply

Nielsalbertcx
Logo
Enable registration in settings - general
Compare items
  • Total (0)
Compare
0